Knulle seg til kjensler

Eg har aldri heilt kunna sette meg inn i det når jenter pratar om gutar som "berre vil ha ein ting". Eg har aldri vore jenta slike gutar ser, aldri vore typen til å la trusene flagre, ingen forpliktelsar, berre for morrskuld - du ser kva eg meinar. Eg har aldri kunna relatert meg til jenter som klagar over at gutane ikkje ser dei som personar men som objekt, for sjølv om eg aldri har hatt flaks i kjærleiken har eg alltid følt at eg har blitt respektert og sett som person av dei gutane eg har hatt i livet mitt, sjølv om det aldri har enda opp i slike romantiske klissete forhold verda der ute fortel meg at eksisterar. Eg har rett og slett hatt trua på mannfolk - heilt til eg gjekk aleine gjennom byen med tankane "kva faen hende no?!" surrande i skallen etter å ha tilbrakt mange fine timar saman med ein tilsynelatande kjekk ung mann på festival.

Dette går ut til alle menn som føler at det berre er rett og rimeleg og faktisk ei sjølvfølge at dersom du har brukt x-antall timar saman med ei jente og ho har hatt det fint, fortener du at ho blir med deg heim og kler av seg. Dette går ut til deg som tenker at damene du har fiksa deg på fest, på byn, på fuckings snapchat kun er tal du kan skryte over til kompisane dine og aldri personar med tankar og meiningar og kjensler. Dette går ut til deg som gir jentene som vel å ikkje bli med deg heim skuldfølelse. Du er ein dritt. Ein real dritt.

Kanskje gjekk det opp for meg for lenge sidan, kanskje til og med for veker sidan, mellom alle snappane og meldingane og spørsmåla og dei korte svara. Eg følte det vel eigentleg ein stad inni meg også mellom klemmane og latteren og kyssa, men eg lot det ligge, lot det gå, for eg hadde møtt ein fyr eg hadde ting til felles med, som eg syns var kjekk og som eg hadde lyst til å lære å kjenne. Ikkje fordi eg ville ha ein å kalle min, men fordi eg syns fyren var jævla kul og det føltes så bra å stå der med hans arm om skuldrane mine.

Eg har fleire enn ein gong opplevd at jenter har sakt til meg at dei ligg med gutar fordi dei "ikkje vil vere luremus" eller fordi dei får dårleg samvittighet om dei skal bruke ein heil kveld på å danse, få drinkar og flørte for så å gå der ifrå og kun gi han eit telefon-nummer. Det er like skremmade, om ikkje meir skremmande, enn det faktum at gutar blir fornærma og sure om jenta ikkje "følger opp" og kastar kleda når baren er stengd og byen ligg død. Eg har aldri kunna relatert meg til det, for korleis kan vel ei jente få dårleg samvit for DET? Ingen ting galt har blitt gjort, å takke ja til ein drink er heilt noko anna enn å takke ja til sex. I mitt hovud var det vertfall det. Heilt til eg gjekk aleine mot taxikøen den natta og følte at eg hadde gjort noko galt.

Det er forvirrande, for meg totalt uventa og litt skremmande fordi eg alltid har hatt mine faste prinsipp, aldri har vore svak for presset - kanskje fordi eg aldri har opplevd før at ein eg har hatt det fint ilag med blir som ein prepubertal fjortis som ikkje får gå på klassefest når eg seier at eg ikkje vil ligge med han. Som gir meg "knoken" som farvell og slettar meg på facebook, som såg meg som eit prosjekt og ikkje eit menneske då eg trudde orda eg høyrde var oppriktige. Eg trudde at armen hans strauk over min fordi han var glad, fordi musikken var bra og været var nydeleg og vi hadde det veldig fint ilag. Dagen var så bra at om eg berre hadde kjend han betre hadde dette hatt eit heilt anna utfall.  

Eg skriv ikkje dette for å henge ut dette eine blindskotet eg gjorde, eg skriv dette fordi alle fiber i kroppen min skrik om at dette er galt. Det er galt at eg faktisk enda opp med å føle at eg hadde gjort noko galt, når alt eg gjorde var å takke nei til å ligge med ein eg på ingen måte kjende godt nok til å kunne kalle ein ven eingong. Det er galt at så mange menn ser på kvinner som objekt som ikkje er verd deira tid om objektet ikkje sprer beina og gir alt, og det er galt at så mange kvinner tek til takke med å bli behandla på den måten.

Vi er trass alt menneske, og om tankane og haldningane og interessene ikkje har verdi for nokon blir vi tomme skall som trur at å knulle seg til kjensler er den einaste vegen å gå. Det er ikkje det. Eg er overbevist om at vegen til å kjenne på lukka er ved å sjå menneska rundt seg, kjenne dei, le med dei og smile med dei og prate. Den lukka varar lengre enn ein orgasme.